TutUMakIaS TV

Κυριακή, 10 Μαΐου 2009

Εξωγήινες υποθέσεις



Διαβαζουμε απο το βιβλιο του Γιώργου Γραμματικάκη
Η ΚΟΜΗ ΤΗΣ ΒΕΡΕΝΙΚΗΣ



Πράγματι, είναι σχεδόν βέβαιο ότι εξωγήινοι πολιτισμοί δεν έχουν μέ­χρις ώρας δηλώσει την παρουσία τους στον άνθρωπο. Οι μαρτυρίες για την παρατήρηση ή ακόμη και τις προσγειώσεις αγνώστου ταυτότητος ιπταμένων αντικειμένων ―καμιά φορά και φωτογραφίες― δεν αντέχουν στην κριτική διερεύνηση. Είναι συνήθως παραισθήσεις, απάτη ή σπάνια μετεωρολογικά φαινόμενα. Όσες παραμένουν ανεξήγητες, και παρ' όλο που δεν πρέπει να υποτιμάται η πιθανή σημασία τους, απέχουν πολύ από το να θεμελιώνουν την ύπαρξη διαστρικού τουρισμού. Από τη μεριά της Γης, άλλωστε, αυτός ο τουρισμός ανήκει στο πολύ μακρινό μέλλον: Με την ταχύτητα που διαθέτουν οι σημερινοί πύραυλοι, ένα ταξίδι στο κο­ντινότερο αστέρι, τον Α του Κενταύρου, χρειάζεται μερικές χιλιάδες έτη. Έτσι, οι περισσότερες ελπίδες στηρίχτηκαν στο ότι τα επί της Γης ραδιο­τηλεσκόπια θα συλλάβουν κάποιο σήμα, που να μπορεί να αποδοθεί σε πρόθεση επικοινωνίας. Επί ματαίω. Αν «εκείνοι» υπάρχουν, προτιμούν να σιωπούν. Εδώ, βέβαια, εγείρονται άλλου είδους αντιρρήσεις. Για να επικοινω­νήσουν εκείνοι, πρέπει να γνωρίζουν ή να υποθέτουν την ύπαρξή μας. Πράγμα που, παρά τον υπερφίαλο εγωισμό μας, είναι ελάχιστα πιθανόν: Διότι, ο μόνος τρόπος να εντοπίσουν την παρουσία μας θα ήταν από τα σήματα που εκπέμπουν οι γήινοι πομποί. Τούτο, όμως, άρχισε να γίνεται πριν από λίγες μόνον δεκαετίες· και στην καλύτερη περίπτωση, η πληρο­φορία ότι υπάρχουμε έχει καλύψει μιαν απόσταση μόνον 50 ετών φωτός. Ακόμη, όμως, και αν ένας γαλαξιακός πολιτισμός υποψιάζεται την ύπαρξη του ανθρώπου επί της Γης, ο τρόπος της επικοινωνίας που θα επιλέξει δεν είναι δεδομένος. Είναι πιθανόν ο πολιτισμός αυτός να έχει κατακτήσει μορφές επικοινωνίας άγνωστες στη δική μας τεχνολογία. Στην περίπτωση, άλλωστε, που τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα είναι, όπωςσ' εμάς, η μόνη προς τούτο δυνατότητα, είναι υποχρεωμένος να επιλέξει μια συχνότητα από τις πολλές δυνατές· και η συχνότητα αυτή, αν ο εξω­γήινος πολιτισμός δεν είναι κακεντρεχής, πρέπει να έχει κάποια πιθανό­τητα να αναγνωρισθεί από τους ανυπόμονους δέκτες της Γης. Μια παρόμοια συχνότητα, οικεία στους αστρονόμους της Γης ―και με αισιοδοξία σε κάθε συνάδελφό τους στο Σύμπαν― είναι αυτή που εκπέ­μπουν τα άτομα του υδρογόνου όταν αναπροσανατολίζουν την κίνηση του ηλεκτρονίου και του πρωτονίου τους. Αντιστοιχεί η συχνότητα αυτή σε μήκος κύματος 21 εκατοστομέτρων λόγω δε της αφθονίας του υδρο­γόνου στο Σύμπαν, είναι σταθερή η παρουσία της στα γήινα ραδιοτηλε­σκόπια. Αυτό, λοιπόν, το «τραγούδι του υδρογόνου» δεν είναι άδικο να θεωρηθεί ότι θα έχει και την προτίμηση εξωγήινων πολιτισμών. Αν αγω­νιούν, όπως εμείς, να επικοινωνήσουν. Και μ' αυτήν όμως την αισιόδοξη υπόθεση, τα πράγματα είναι και πάλι δύσκολα. Διότι αν «εκείνοι» υπάρχουν και εκπέμπουν, από πού πε­ρίπου εκπέμπουν, ποια κατεύθυνση του αχανούς πρέπει να ερευνήσουν τα ραδιοτηλεσκόπια μας; Υπολογίζεται ότι, ακόμη και αν αυτή τη στιγμή ένα εκατομμύριο άλλοι πολιτισμοί προσπαθούν να επικοινωνήσουν μαζί μας, τούτο απλώς αντιστοιχεί σε ένα αστέρι ανάμεσα σε εκατό χιλιάδες υποψηφίους, άξιους ακροάσεως! Παρά τις δυσκολίες αυτές, ένα μεγάλο δίκτυο ραδιοτηλεσκόπιων στην Αμερική είναι αυτήν τη στιγμή αποκλει­στικά αφιερωμένο σε ένα πρόγραμμα για την εξερεύνηση της εξωγήινης ζωής. Η ύπαρξη, πάντως, τεχνολογικά ανεπτυγμένων πολιτισμών στον Γα­λαξία μας θα είχε, κατ' άλλους επιστήμονες, μιαν ενδιαφέρουσα συνέ­πεια: Αυτήν, του αποικισμού ολόκληρου του Γαλαξία! Δεν είναι, πράγ­ματι, παράλογο να υποθέσει κανείς ότι πολλοί από τους πολιτισμούς αυ­τούς κατέχουν τεχνολογικό επίπεδο κατά πολύ ανώτερο του δικού μας. Ας σημειωθεί ότι ο ανθρώπινος πολιτισμός χρειάσθηκε μόνον 200 χρόνια από τη βιομηχανική επανάσταση για να στείλει, έστω σε κοντινές απο­στάσεις, επανδρωμένα ή μη διαστημόπλοια. Ο Μ. Παπαγιάννης θεωρεί ότι διαστημόπλοια με δυνατότητα να μεταφέρουν εκατοντάδες ή και χι­λιάδες υπομονετικούς επιβάτες θα είναι ένα αυτονόητο επίτευγμα προ­χωρημένων πολιτισμών. Τότε, όμως, και μόνον με το 5% της ταχύτητας του φωτός εάν κινούνται τα διαστημόπλοια, αρκούν λιγότερο από 10 εκατομμύρια χρόνια -διάστημα μικρό σε σχέση με την ηλικία του Σύμπα­ντος- για να εποικισθεί ολόκληρος ο Γαλαξίας. Το ότι αυτό δεν έγινε, και με βάση την πικρή εμπειρία ότι η αποικιακή νοοτροπία είναι βαθύτατα ριζωμένη στα ανεπτυγμένα έθνη, σημαίνει ίσως ότι παρόμοιοι πολιτισμοδεν υπάρχουν. Ο δικός μας, και αν θεωρηθεί πολιτισμός, είναι ο μόνος στον Γαλαξία. Εκτός αν η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Η σιωπή δη­λαδή των «άλλων» πολιτισμών, που στατιστικά πρέπει να άνθησαν σε πολλά σημεία του Γαλαξία, μήτε τη δυσκολία τους να επικοινωνήσουν υπονοεί, μήτε τις διαφορετικές τους προθέσεις ή τη διαφορετική νόηση. Υπονοεί, απλούστατα, ότι υπήρξαν κάποτε, αλλά δεν υπάρχουν πια! Εξαφανίσθηκαν υπό το βάρος των ανομημάτων τους, που είναι παρό­μοια με τα δικά μας. Αν πράγματι θεωρήσει κανείς ότι η ανάπτυξη της τεχνολογίας και της επιστήμης αποτελεί περίπου μονόδρομο για κάθε πολιτισμό, και ότι ένας εξωγήινος πολιτισμός έχει παρόμοιες αξίες ή υπευθυνότητα με τον δικό μας, τότε και η μοίρα του υπήρξε αυτή που προδιαγράφεται για μας: Η αυτοαναίρεση. Λίγες, μόνον, δεκαετίες εκρηκτικής εξελίξεως και τεχνο­λογικών επιτευγμάτων έφθασαν πράγματι για να απειλείται το ανθρώπι­νο είδος -και ο πλανήτης που το φιλοξενεί- από τα πυρηνικά όπλα, τον υπερπληθυσμό και τη μόλυνση του περιβάλλοντος. Αν αυτά αποτελούν αναπότρεπτη συνέπεια της αναπτύξεως, τότε δεν αποκλείεται η ζωή μεν να αφθονεί στο Σύμπαν, οι τεχνολογικές όμως κορυφώσεις της να έχουν ως αποτέλεσμα την αυτοκτονία της. «Σ' αυτήν την περίπτωση είμαστε μόνοι στο Σύμπαν», γράφει ο P. Davies, «όντας ένας προχωρημένος τε­χνολογικά πολιτισμός, που προσεγγίζει το τέλος της ζωής του. Εκατομ­μύρια άλλοι θα ακολουθήσουν, καθώς οι μορφές ζωής σε άλλους πλανή­τες κάποια στιγμή θα αναπτύξουν τη νόηση, αργότερα την κοινωνική ορ­γάνωση και, τέλος, μια τυφλή τεχνολογία, που σύντομα θα οδηγεί στην καταστροφή. Εκατομμύρια άλλες κοινωνίες εξαφανίσθηκαν πριν από μας, μερικές ίσως εκτιμώντας με τον ίδιο τρόπο τη μοίρα των γαλαξια-κών τους γειτόνων στον χώρο και τον χρόνο, χωρίς όμως τη δύναμη να στείλουν ένα σήμα κινδύνου
-
αφού γνωρίζουν ότι αυτή η ίδια η τεχνολο­γία, που θα κάνει δυνατή την ανίχνευση του σήματος, ήδη προκαθορίζει ότι η καταστροφή είναι επί θύραις». Η ενδεχόμενη, λοιπόν, μοναξιά του ανθρώπινου είδους, αυτή καθ' εαυτήν ανυπόφορη, περικλείει μια δραματική υποψία. Είναι ίσως η μο­ναξιά του μελλοθάνατου. Αυτός «ο κόσμος ο μικρός ο μέγας», μακράν τού να αποτελεί το περιούσιο δημιούργημα κάποιου Θεού, αποτελεί απλώς μιαν ασήμαντη στιγμή στην ατέλειωτη διαδοχή πολιτισμών του
Σύμπαντος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου