TutUMakIaS TV

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

Το μπουρδέλο της ελληνικής αγοράς εργασίας

Ξέρω ότι δεν μπορώ να χρησιμοποιώ τέτοιες εκφράσεις αλλά πἐστε μου εσείς μια πιο κόσμια έκφραση...Εγώ δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη λέξη που να περιγράφει με τόση μεγάλη ακρίβεια την αγορά εργασίας στην Ελλάδα του 2009, δηλαδή 700+ χρόνια μετά τον Μεσαίωνα....

Τα δεδομένα σύμφωνα με άρθρο :
1) 600,000 άνθρωποι είναι εντελώς αδήλωτοι ή ανασφάλιστοι. Εγώ πιστεύω ότι είναι περισσότεροι.
2) 300,000 άνθρωποι θεωρούνται από το νόμο αυτοαπασχολούμενοι και εργάζονται με "μπλοκάκι" ενώ αντίθετα είναι κανονικοί υπάλληλοι εταιρειών και οργανισμών.
3) 550,000 άνθρωποι είναι ή με μερική απασχόληση ή μόνιμα συμβασιούχοι ενώ πολλοί από αυτούς εργάζονται κανονικότατα ή και περισσότερο από τους άλλους.

Το παράδειγμα του κράτους είναι χαρακτηριστικό: Ενώ ο νόμος το απαγορεύει ρητώς και κατηγορηματικώς, το δημόσιο απασχολεί άτομα με μπλοκάκι, υποτίθεται εξωτερικούς συνεργάτες αυτοαπασχολούμενους, ενώ αυτοί είναι κανονικοί εργαζόμενοι και χτυπάνε μέχρι και κάρτα! Και απασχολεί τέτοια άτομα ακόμη και στις υπηρεσίες του δημοσίου που ελέγχουν αν τηρείται η εργατική νομοθεσία!

Οι επιθεωρήσεις εργασίας είναι ανήμπορες να εφαρμόσουν το νόμο, ο Νόμος άλλωστε είναι δαιδαλώδης και μοιάζει πλέον με ανέκδοτο. Σήμερα έμαθα ότι άλλαξαν τη σύμβαση μιας γνωστής μου - χωρίς να την ενημερώσουν - και της κατάργησαν την προϋπηρεσία. Αν θέλεις σου λένε, και αν τολμάς! Ας πάει στην επιθεώρηση εργασίας και να δούμε αν θα ξαναβρεί δουλειά ή αν θα βρει την άκρη....

Χωρίς συνδικάτα, χωρίς εργασιακή αλληλεγγύη, χωρίς γνώση των κανόνων, χωρίς ντροπή, χωρίς δημόσιους ελεγκτικούς μηχανισμούς ταγμένους στο πλευρό του εργαζομένου, χωρίς αποτελεσματικές διαδικασίες.

Για παράδειγμα, θα μπορούσαν να υπάρχουν τηλεφωνικά κέντρα ανώνυμων καταγγελιών και ενημέρωσης της εργατικής νομοθεσίας στα οποία θα απευθυνόταν οι εργαζόμενοι για να μάθουν τα δικαιώματά τους ή για να στρέψουν την προσοχή των ελεγκτικών μηχανισμών προς κάποιες επιχειρήσεις. Η επώνυμη καταγγελία θα συνεχίσει να υπάρχει. Και στις ΗΠΑ εφαρμόστηκε αυτό την εποχή των μεγάλων εταιρικών και λογιστικών σκανδάλων με την Enron κτλ οπότε ψηφίστηκε η Sarbanes–Oxley Act. Για άλλο λόγο υπο άλλες συνθήκες, αμφίβολη αποτελεσματικότητα και με άλλους τρόπους. Στα πλαίσια όμως αυτά εφευρέθηκε και ο θεσμός των ανώνυμων καταγγελιών από τους εργαζόμενους ενάντια στις διοικήσεις. Γιατί όχι και εδώ;

Έχουμε νόμους που επιτρέπουν στους πολίτες να δίνουν τηλεφωνικές πληροφορίες για τους τρομοκράτες, γιατί δεν υπάρχουν ανάλογες τηλεφωνικές γραμμές που θα μπορούν κάποιες υπηρεσίες τύπου ράμπο να ελέγχουν αντίστοιχες πληροφορίες για εργοδότες; Φαντάζεστε τι γίνεται στην περιφέρεια, σε πόλεις π.χ. των 40,000 κατοίκων ή και πιο μεγάλες;

Όλοι είναι κώλος και βρακί, μια γροθιά ενάντια στον εργαζόμενο. Ο αστυφύλακας τρώει με τον μητροπολίτη και τον εκδότη της τοπικής εφημερίδας η οποία "χρηματοδοτείται" με το δημόσιο χρήμα και ο οποίος εκδότης μιλάει στο τηλέφωνο (ή και εκβιάζει αμα λάχει) τον βουλευτή και ο οποίος τα παίρνει από τον επιχειρηματία γιατί αλλιώς δεν βγαίνει. Πώς θα πάει μετά ο κακομοίρης ο εργαζόμενος να κάνει καταγγελία; Με τους ηρωισμούς θα ζήσει την οικογένειά του ή θα φάει το κεφάλι του;

Αλλά και τον ήρωα να κάνει και τι με αυτό; Θα αλλάξει τίποτα; Ακόμη και πρόστιμο να φάει κάποια επιχείρηση θα συνεχίσει να παρανομεί μέχρι εσχάτων. Ακόμη και να δικαιωθεί ένας εργαζόμενος και τι με αυτό, θα αλλάξει ένα πρόστιμο τη συνείδηση των επιχειρηματιών;

Αντίθετα ο εργαζόμενος που δεν θα πάρει τα ένσημα στην ώρα του δεν θα έχει τεκμήρια για να γραφτεί στο ταμείο ανεργίας. Και αν δεν ξέρει και ελληνικά δεν είναι πολύ απίθανο να βρεθεί και μπροστά σε κανέναν υπάλληλο που να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει το τι του λέει....

Οι λύσεις για όλα αυτά είναι:
1) Διάλυση των απαράδεκτων υπαρχόντων ελεγκτικών μηχανισμών του δημοσίου. Δεν φταίνε οι οργανισμοί αυτοί, φταίει το δημόσιο που με την ανοχή του στην παρανομία την εκτρέφει. Το ίδιο το δημόσιο είναι ο μεγαλύτερος παραβάτης της εργατικής νομοθεσίας όπως απέδειξαν τα stage.
2) Ποινικοποίηση της αδήλωτης εργασίας. Ο εργοδότης που παρανομεί θα πρέπει να θεωρείται κατάπτυστος από την κοινωνία.
3) Μεγάλη απλοποίηση του νομοθετικού πλαισίου καθώτι σήμερα αυτή η πολυπλοκότητα οδηγεί ουσιαστικά στον αναρχοκαπιταλισμό και την εργοδοτική ασυδοσία-ανομία. Κανείς υπάλληλος δεν είναι σίγουρος το τι ισχύει σε κάθε περίπτωση.
4) Γραμμή καταγγελιών εναντίων εργοδοτών και γραμμή ενημέρωσης εργαζομένου.
5) Ίδρυση ενιαίου φορέα ελέγχου που θα περιλαμβάνει όλες τις σκόρπιες δημόσιες υπηρεσίες που υποτίθεται ότι ελέγχουν και οργάνωσή τους σε ένα πλαίσιο τύπου Ράμπο Εφορίας των ΗΠΑ οι οποίοι πάνε συχνά με αστυνομική συνοδεία και έχουν γραφείο πληροφοριών και παρακολουθήσεων.
6) Δημιουργία ενάντια σε επιχειρήσεις ενός συστήματος bonus- ποινών που θα οδηγεί ακόμη και στην απώλεια άδειας άσκησης επιχειρηματικής δραστηριότητας, την φυλάκιση και την κατάσχεση της ατομικής περιουσίας.
7) Προσπάθεια δημιουργίας κάρτας (μαγνητικής) εργασίας που όλοι οι εργαζόμενοι θα "χτυπάνε" στην εργασία τους υποχρεωτικά, ακόμη και διαδικτυακά, κατά τα πρότυπα των αποδείξεων της ταμειακής μηχανής.

Οι επιχειρηματίες θα καταλάβουν ότι σοβάρεψαν να πράγματα όταν δουν τους πρώτους φίλους τους επιχειρηματίες που θα πληρώνουν υπέρογκα πρόστιμα ή θα κλείνουν αφήνοντας στο δρόμο 10δες εργαζόμενους επειδή δεν τήρησαν την ασφαλιστική/εργασιακή νομοθεσία.

Αν δεν γίνουν όλα τα παραπάνω με τρόπο αποτελεσματικό τότε ο ασφαλιστικό σύστημα θα καταρρεύσει με συνοπτικές διαδικασίες.


Και επειδή τέτοια μέτρα θα οδηγούσαν πολλές επιχειρήσεις σε απολύσεις θα πρέπει να γίνουν μεγάλες τομές που θα ενισχύουν τις καινοτομικές δράσεις. Και η καινοτομία δεν μπορεί ούτε να προβλεφθεί ούτε να μπει σε καλούπια με επιδοτήσεις τύπου ΕΕ κτλ. Εδώ χρειάζονται γενναίες απορρυθμίσεις κάποιων επιχειρηματικών κλάδων. Οι απορυθμίσεις δεν είναι μόνο για τον κόσμο της εργασίας αλλά κυρίως για επιχειρήσεις που έχουν μονοπώλια ή "σαν μονοπώλια" και τρώνε με χρυσά κουτάλια.

Εφόσον υπάρξει έλεγχος και ποινικοποίηση των εργασιακών παραβάσεων στον ιδιωτικό τομέα τότε ακόμη και η μονιμότητα στο δημόσιο θα πρέπει να καταργηθεί γιατί οδηγεί σε αδικίες τύπου stage. Θα μπορούσαν όλες οι συμβάσεις στο δημόσιο απλά να είναι αορίστου χρόνου. Και το λέω αυτό επειδή είναι άδικο ακόμη και για τον εργαζόμενο του δημοσίου να θεωρεί τον εαυτό του προνομιούχο- επειδή είναι μόνιμος- την ώρα που η γραφειοκρατία τον ευνουχίζει και ο πραγματικός μισθός του μειώνεται κάθε έτος και περισσότερο, επειδή...είναι προνομιούχος.....

http://greekrider.blogspot.com/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου